|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
زندگی فاقد معنا بود. بر روی زمين، سياره ای که در کهکشان حرکت میکند، حيات تحت تاثيرشرايطی مشخص که اين شرايط بخشی از تاريخچه سياره است، پديد می آيد و همانطور که اين زندگی را آغازی بوده، تحت شرايط ديگری، پايانی بر آن خواهد بود؛ انسان برتريی بر ساير اشکال حيات ندارد، بر خلاف تصور کمال خلقت نيست بلکه صرفاً نتيجه طبيعی محيط است. قصه آن سلطان مشرقزمين را به خاطر آورد که آرزوی دانستن تاريخچه حيات انسان را داشت، حکيمی پانصد جلد کتاب برای او آورد، به سبب گرفتاریهای حکومتی، به حکيم دستور داد تا خلاصه ای از کتاب ها را بياورد بيست سال بعد حکيم بازگشت و تاريخ حيات انسان ها را درپنجاه مجلد فشرده و خلاصه کرد، اما سلطان پيرتر از آن بود که آن همه مجلدات را بخواند، از او خواست که برود و آن را کوتاهتر سازد و حکيم پس از بيست سال ديگر پير و سپيد موی بازگشت و کتابی در يک مجلد برای سلطان آورد و در اين کتاب همان دانشی را که سلطان طلب میکرد، نوشته شده بود. اما سلطان در بستر مرگ افتاده بود و فرصت آن را نداشت که حتی همان يک کتاب را بخواند و آن گاه حکيم در يک جمله تاريخ زندگی بشر را بيان داشت. آن جمله چنين بود: "انسان زاده میشود، رنج میکشد و میميرد. زندگی بی معناست و انسان با حيات خود در طلب هدفی نيست. خلقت يا عدم خلقت او بی اهميت بود، وجود و عدم او نيز بیاهميت بود. زندگی بیمعنا و مرگ بینتيجه بود."
اگر آن نيکويی والا را که آرزومندش هستيد، به سوی زندگانی خود نمی کشانيد؛ ابراز محبت را آغاز کنيد. بگذاريد وجودتان کانون نورانی و هسته درخشان عشق شود.آنگاه به آن مهر الهی که چون مغناطيسی نيرومند در هستی خودتان نهفته است دست خواهيد يافت. آنگاه تمام جهانتان عوض خواهد شد... لحظه يی که دلتان لبريز از عشق باشد، با انتقاد و ايرادگيری خود، ديگران را بر نمی انگيزيد. تنها سرشار از جاذبه يی الهی، در برابر نيکويی های زندگی مقاومت ناپذير خواهيد شد.
به روی جهان خاکی همه چيز در جريانی دائم است. هيچ چيز بر روی زمين ثابت و لايتغير نمی ماند و علايق مهر و محبت ما به امور خارجی همچون خود آن امور قهراً گذرا هستند و دگرگون می شوند. اين علايق ِ مهر و محبت همواره، در پيش و پس ما، گذشته ای را که ديگر نيست به ياد می آورند يا از آينده ای که غالباً به حقيقت نمی پيوندد خبر می دهند و در اين جمله چيزی که پايه ای استوار داشته باشد و بتوان به آن دل بست وجود ندارد. از اين رو، در اين جهان جز خوشی و لذت ِ گذرا کمتر دست می دهد و نپندارم که سعادت پايدار را کسی در آن يافته باشد. مشکل در حادترين لذات ما لحظه ای باشد که در آن دل براستی تواند گفت:" کاشکی اين دم هميشه می پاييد"؛ و چگونه می توان حالی تند گذر را، که دل، با سپری شدنش، باز پريش وتهی می ماند و حسرت گذشته يا آرزوی آينده را بر می انگيزد، سعادت خواند؟ اما اگر حالی باشد که در آن جان آدمی نشستگاهی نسبتاً استوار سراغ گيرد بی آنکه او را به ياد کردن از گذشته يا خيز بر داشتن از روی آينده نيازمند سازد يا حالی که زمان را برای آن معنايی نباشد و وقت و دم، بی آنکه به دوام و استمرارش التفات شود، عاری از هر احساس ديگری جز احساس هستی و خالی از احساس محرومی يا بهره مندی، لذت يا الم، بيم يا اميد، در آن پايدار بماند. تا زمانی که چنين حالی بر جاست، آن که اين حال دارد می تواند خود را سعادتمند بخواند؛ نه سعادتی ناتمام، بی مايه و نسبی از آن دست که در نوشهای زندگی توان يافت بلکه سعادتی خود بسنده و تام و تمام که در جان جای تهی به جا نمی گذارد تا به پُر ساختن آن نياز افتد.
هر روز میبينيم چگونه بیاعتمادی پيدا میکنيم و اين موضوع مرا رنج میدهد ما بايد ياد بگيريم که دوباره اعتماد کنيم. اعتماد کردن به ديگران خطرناک است ولی همه زندگی خطر کردن است. لازم است دوباره فراتر از بودن را آغاز کنيم ما بايد با وجود انسان تماس برقرار کنيم. بودايیها داستانی شنيدنی دارند که من آن را دوست دارم. داستان درباره مورچهای است که به داخل بشکه پر از آب باران افتاده و واکنش هايی که نسبت به او میشود: اولين فردی که مورچه را در آن وضعيت ديد گفت داخل بشکه من چه میکنی؟ و فوت می کند و مورچه محو میشود. (خودخواهی) نفر بعدی میآيد، داخل را نگاه میکند و مورچه را در آنجا می بيند، او می گويد "میدانی امروز روز گرمی است، حتی برای مورچه ها. تو آسيبی به کسی نمیرسانی. برو جلو، می توانی در بشکه من باشی" (تحمل و بردباری) نفر سوم میآيد. او به تحمل و بردباری و خشم فکر نمیکند، او مورچه را در بشکه میبيند و، به طيب خاطر، يک مشت شکر به او می دهد. (اين عشق است)
از نظر من ديگران تنها عوامل محدود کننده فعاليتهايم هستند. آنان را همانطور که دنيا میگردد بچرخان، آنوقت هريک از آنان برای خودش در مرکز هستی قرار میگيرد. حقوق من بر ديگران تا آنجاست که قدرت من اجازه میدهد. آن چه که می توانم بکنم در محدوده آن چه توان انجام آن را دارم جای دارد. چون موجودات اجتماعی هستيم در جامعه زندگی میکنيم و جامعه ما را به زور به گرد يکديگر با زور اسلحه (يعنی پليس) و زور عقايد عمومی حفظ کرده است. تو از يک سو نماد اجتماع و از سوی ديگر نماد فرديت هستی و هريک از اين دو نماد کوشش در حفظ خود دارند. اين نيروعليه نيرو است. من در کنار ايستادهام، ناچارم جامعه را بپذيرم و چندان از اين ناچاری خرسند نيستم. چون در قبال حمايتی که جامعه از من میکند، ماليات میپردازم، ماليات می دهم برای آنکه ضعيف هستم و نمیتوانم در برابر ستم آدم قویتر از خودم، مقابله کنم، اما تسليم اين قوانين هستم برای اين که بايد تسليم باشم، قبول ندارم آن ها عادلانه است، نمیدانم عدالت چيست فقط زور را میشناسم و وقتی به پليس که حافظ جان و مال من است پول میدهم و اگر من در کشوری زندگی می کنم که خدمت سربازی اجباری باشد، در ارتشی خدمت میکنم که از خانه و املاک من در برابر مهاجمين پاسداری میکند، من از طريق جامعه به آسودگی می رسم من در جامعه آسايش دارم زيرا نيروی ديگران که روی آنها حساب میکنم در جهت منافع من حرکت میکند. اين نيرو برای آن که بتواند خود را حفظ کند یايد در قوالب قوانين جای گيرد و اگر من قوانين را نقض کنم زندان يا اعدام در انتظار من است.اگر قانون را زير پا بگذارم و عمل مغاير عرف و قوانين موضوعه انجام دهم دولت از من انتقام میگيرد، اما به اين انتقام به ديده مجازات نگاه نمیکنم، همچنان که احساس نمیکنم عمل خلافی مرتکب شدهام. جامعه مرا به خدمت خود میخواند و برای آن که اين خدمت را پذيرا شوم عوامل تشويق کننده ای مثل شهرت، ثروت و حسن ظن ديگران را معيار قرار داده است اما من نسبت به حسن ظن ديگران بیتفاوت هستم، شهرت را تحقير میکنم و میتوانم بدون ثروت هم خوب زندگی کنم. |
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||
وقتی خبر اقدام مردم آمريکا از
طريق نهادهای اجتماعی برعليه مزاحمان تلفنی/تبلیغاتی را شنيدم و گزارش موج اميد
در دل مردم و استقبال باور نکردنی از اين اقدام را ديدم، بی اختيار نوعی احساس
دلسردی و نا اميدی نسبت به شرايط اجتماعی خودمان بهمن دست داد. بهخاطر آوردم که
هر روز هنگام ورود به خانه، هر دو در را نگاه میکردم و برچسبهای جديد
لولهبازکنی و تخليهی چاه را کنده و حتی گاه از عصبانیت به آنها تلفن میزدم و
چيزی به آنها میگفتم. خيلی جوانتر که بودم
و اما بعضی، فقط بعضی
حرفها که شنيدم، و بعضی
جوابها که ندادم: - همه از ساختمونی که
ساختيد تعريف میکنن. مخصوصا طلاب طبقهی هشتم
اغلب انيميشنهای 
کجا بودی از صبح تا حالا؟ اين چه
قيافهاییه؟ - گفتم که امروز برنامه
يک نکته ديگر دربارهی مطلب پايينی:
دوست عزيزی به من ايراد گرفتهاند (نه آن دوست قبلی، يکی ديگر. آخر ما دوستان
زياد، و چه بسا خيلی زيادی داريم) که انتظار چنين يادداشت گنگ و نامفهومی از من
نداشتند و از من خواستند حرفهايم را سانسور نکنم. همچنين فرمودند که بنظر میرسد
فقط آقايان را میشود از [...] دار زد. بايد بگويم که اينطور نيست و همه را
میتوان از [...] دار زد. مشکل اينجاست که شما نمیدانيد [...] چيست و فقط
میتوانم بگويم که بهجای [...]، کلمات متفاوتی را امتحان کنيد و ببينيد که جمله
با کدام يک بهتر خوانده شده و آوای دلنشينتری دارد. البته اينگونه دار زدن کاری
نشدنی بهنظر میرسد. ولی از «ايـنـا»، هر کاری که بگوييد برمیآید.
ديدن
قيافه نيروهای ويژهی پاسدار ولايت، يا همان «نوپو»، در اطراف دانشگاه يا
ورزشگاه آزادی، هميشه مرا به فکر وامیداشت. به اين که چرا چنين چهرهها و
هيکلهايی را هرگز با لباس عادی در کوچه و خيابان نمیبينم؟ اين که اينان را از
کجا پيدا میکنند؟ اين که در بقيهی روزهای سال کجا و با چه بودجهای نگهداری
میشوند و چه میکنند؟ چهرههايی خشن، سرد، بیروح، غير متمدن، و غير ايرانی.
نمیدانم
شما هم همين احساس را داريد يا نه. اما من که فکر میکنم اين تو بميری، از آن تو
بميریها نيست.
بعضی حرفها هرگز از يادم
نمیره: «میدونی؟ تو يه روز يه آرشيتکت خيلی خوب میشی.»
«فکر کن يه چاقو اينجات گذاشتن (زير چانه)، سرتو پايين بياری (به علامت
آری) رفته تو. فقط انکار کن.» «ببخشيدا، مثل اينکه تو اين
مملکت انقلاب شده.» «شما عادت نداری تشکر کنی»
«هرازگاهی بد نيست آدم نگاهی به شناسنامهی خودش بندازه (تاريخ تولد)»
«زندگی منو تباه کردی» «آمريکايیها نماز هم میخونن؟»
«کمربند، بند کفش» «بايد کار خوبی کرده باشم و خدا
خواسته به من پاداش بده» «اسم بچهام؟... راستش نمیدونم.»
«یعنی زندگي، آزادی، حقيقت.» «اونو به تو
ميسپارم.» «شما رانندهی آژانسی؟» «يک انسان خوب،
نه يک ايرانی خوب.» 
اگر تـهران تشريف داريد به موزهی
هـنرهای معاصر، باکلاسترين جای تهران، سری بزنـيد. در سـايت رسـمی مـوزه هم
کارهای زيبـايی را میتوانـيد ببينيد. [
میخواستم نظرتونو در
مورد تساوی حقوق زن و مرد بدونم. میشه موضع سياسیتونو در اين حيطه خيلی واضح و
روشن برای ما بگين؟ قبلا تشکر میکنم از شما. - شما صداتون
برای من آشناست. میشناسم شما رو؟ - ... - اون عينکو
بردارين... تو همون زنذليل اون دفعهای نيستی؟
[خندهی حضار] مگه نگفته بودم ديگه سوال نکن؟ ايشونو
بندازيد بيرون ديگه هم راش نديد اينجا. - اين خيلی کار بديه دارين میکنين.
پس دمکراسی و آزادی بيان چی میشه؟ - بفرماييد آقا بيرون.
- من واقعا اعتراض دارم به اين رفتار شما. اصلا مدنی نيست اين کارتون.
جهت رفع
شبهات و پيشگيری از ايراد اتهامات احتمالی، يکبار، و برای هميشه،
پيرامون اسارت بشری: سامرست
موآم
يک
واقعه و چند گزارش: ايسنا: دانشجويان،
با احتمال سوء استفاده برخي افراد از تجمعات، در حال حاضر در داخل کوی، و
از پشت ميلهها، به تجمع خود ادامه میدهند و
